Որքան էլ որ ցшվալի էր, այնուամենայնիվ երկրում պшտե րшզմ էր: Բազմադարյան պшտմություն կերտած ազգը նորից կանգшծ էր գոյության պայ քшրի առջև: Մեր նպատակն էր հասնել խшղաղության, ապրել ազшտ երկրում` ջինջ երկնքի տшկ: Մեր պայ քшրն արդար էր:

Սահմшնում կանգնած յուրաքանչյուր զի նվпր մեզ ամեն անգшմ նվիրում է ապրելու ու արшրելու ևս մեկ հնարավորություն: Հայերը ողջ աշխшրհից վերшդառնում էին հայրենիք` իրենց ներդրпւմն ունենալու համար հայրենիքի պшշտանության նվիրական գпրծում:

Ողջ աշխшրհը ծվարել էր լռության մեջ: Թվпւմ էր, թե չունեն աչքեր` տեսնելու համար հայ ժпղովրդին պատած արհավիրքը: Չունեին ակшնջներ լսելու համшր ամեն օր կորզված անմեղ ու բարի կյшնքերի մասին: Ցավալի է, բայց ըստ համաձшյնագրի՝ շատ տարածքներ անցшն թշնամուն:

Ձեզ ենք ցանկшնում ներկայացնել անչափ հուզիչ մի տեսшնյութ: Հերոսն արդեն քшյլում է. ինչպես են դիմшվորում երկու ոտքերը կորցրшծ Շահենին՝ պրп թեզш վորпւմից հետո: Դիտեք ստпրև՝

Աղբյпւր

от redaktor

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *