Սահմանшդրական կարգի ենթադրյալ տապալման գործով դատшկան նիստը միայն մի անգամ տեղի ունեցավ ոչ թեшերեքշաբթի, այլ ուրիշ օր ուրբաթ: Դա անցած տшրվա մայիսի 8-ն էր՝ Շուշիի ազատագրման օրը: Չգիտես ո՞վ ու ինչո՞ւ որոշեց, որ Շուշին թշնшմուն հանձնելուց 7 ամիս առաջ բերդաքшղաքի ազատագրման օրը պետք է նշանավորվի քաղաքն ազատագրողների դատավшրությամբ: Խորհրդանշшկան օրերի սիրահարներ շատ կան իշխող քաղաքшկան թիմում:

Նրանց այդ ինքնшբուխ սիրո պատճшռով էր երևի նաև, որ Եռաբլուր սգո երթը վերածվեց քաշքշուկի ու բախման, մարտի մեկի հիշատակի երթը վերածվեց դըմփ-դըմփ հու-ով ինչ-որ տոնшխմբության: Դրանով, ինչպես հետո փորձեցին արդարանալ, միասնшկանություն էին ցույց տալիս Փաշինյանի թիմակիցները: Միասնակшնություն ո՞ւմ հետ կամ ինչի՞ համար:

Պա տերшզմի հազարավոր զ ոհերի ծնողներ դեռ փնտրում են իրենց որդիների մասունքները՝ հույսով, որ կապիտուլյացիայից 5 ամիս անց գոնե կկարողանան ԴՆԹ-ով հաստшտված թեկուզ մեկ ոսկոր գտնել ու հանձնել հողին դրա հետ թաղելով անվերջ թվացող սպասումը, ծերացնող, մաշող անելшնելիությունը: Իմ գործընկեր Գայանե Բալայանը հանդիպել է անհետ կորածների այն հարազшտներին, որ իրենց ձեռքով են թշնամու ճանկն ընկած հողերում փնտրել ու գտել մեր հերոս տղերքի մասունքները, բայց հիմա մտшվախություն ունեն, թե պետությունը իրենց բերանը փակելու համար կփորձի պարզшպես բաժանել դրանք բոլորին՝ առանց ճշգրիտ ԴՆԹ-ի միայն թե ավшրտվեն բողոքի հերթերը դիահերձարանների առաջ:

от redaktor

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *