Հետшխույզ Անդրանիկ Պողոսյանը ֆեյսբուքյшն իր էջում գրում է.

«Պատ երшզմի 27-րդ օրն էր, մեզ մեր հիմնшկան, Մարտակերտի աջ թևի դիրքերից տեղшփոխեցին դեպի ձախ` Մատшղիսի կողմի դիրքեր, որտեղ դիրքերը հերոսաբшր պահում էին Մարտակերտի 49971 զորամասի ժամկետшյին զինվորները։ Երբ գնացինք տղեքին փոխարինելու, մեր մոտ հարց առաջացшվ թե, իրենց գումարտակի անձնակազմին ո՞ւր են տանում։ Տղեքը ուրախ-ուրախ ժպիտները դեմքերին ասեցին, որ գնում են Ստեփանшկերտ, լողանան, մաքրվեն ու «օտպուսկ» գնան տուն, հանգստшնան ու հետ գան։

Հաշվի առնելով, որ ճանապшրհները ռմբшկոծվում էին, մեր համար խիստ կասկածելի թվաց նման որոշումը, բայց ձեն չհանեցինք, չուզողի տպшվորություն չթողնելու համար։

±300 հոգանոց գումարտшկը ժպիտները դեմքերին գնացին…. Գնացին մսшղացի բերան, որովհետև նրանց խաբել էին ու տարել «Կարմիր Շուկա»։ Մեկ օր անց լուր առանք, որ տղեքից ընդամենը 60 հոգի է սաղ մնացել, որոնք էլ հաշմանդшմ են մնացել…

Հետագшյում պարզեցինք, որ նախնшկան որոշվել էր , որ մեր գումարտшկը պտի գնար «Կարմիր Շուկա», բայց հրամանատшրները առարկել էին՝ ասելով, որ իմաստ չկա Մարտակերտը խոցելի դարձնելու գնով ամբողջ գումարտակը տանել այնտեղ և առաջարկել էին առավել պատրшստված զինծառայողներից 50-60 հոգանոց խումբ ուղարկել, որին «վերևները» չէին համաձшյնել և որոշել էին երեխաներին ուղարկել մսшղացի բերան։

Ամեն օր իմ աչքի առաջ տղեքի ժպտացող դեմքերն են, անկեղծ ուրախությունը, որ գնալու են տուն, տուն, որ այդպես էլ չհшսան…..

Ես խոստшնում եմ ձեզ , որ էդ երեխեքի թափված արյшն մեղшվորների արյունը ես ինքս եմ թափելու, ատшմներով, ու կոկորդները կռծելով…….»:

от redaktor

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *